Andyjskie zioła z certyfikatem i w oryginalnym opakowaniu

Wilgotne lasy deszczowe na wschodzie Peru. Rośnie tu m.in. Vilcacora — pnącze sięgające nawet 30 m — i drzewo Sangre de Grado, z którego po nacięciu pnia wycieka ciemna żywica. Iporuru zbiera się tylko w porze suchej, bo przez resztę roku teren jest zalany wodą.

Lasy Amazonii nazywa się zielonymi płucami świata: wytwarzają ogromne ilości tlenu i pochłaniają najwięcej dwutlenku węgla na Ziemi. Według szacunków z lasów deszczowych pochodzi nawet 40% surowców, z których powstają leki, preparaty ziołowe i kosmetyki.

Sangre de Grado to drzewo o wysokości 15–20 m i smukłym pniu do 30 cm średnicy. Rośnie w lasach tropikalnych na wysokości od 150 do 2000 m n.p.m., na stokach wąwozów, gdzie Andy schodzą ku Amazonii. Wyciekająca z nacięcia pnia ciemnobrązowa, gęsta żywica to tak zwana „smocza krew” — i to ona jest cennym surowcem.

Żywica ma bardzo bogaty skład: olejki eteryczne, fenole, oligomery i alkaloid taspinę. Jest ceniona za właściwości przeciwzapalne i przeciwbakteryjne.

Zewnętrznie stosuje się ją do przemywania trudno gojących się ran i zmian skórnych. Wewnętrznie, rozcieńczoną z wodą, tradycyjnie przyjmuje się przy dolegliwościach żołądka, dwunastnicy i jelit, przy stanach zapalnych gardła i krtani oraz przy dolegliwościach stawów. Miejscowi Indianie sięgali po nią przy malarii i febrze, przy anemii, a pomocniczo także przy miażdżycy, cukrzycy i wszelkich dolegliwościach żołądkowych.

Wysokie, chłodne partie gór o surowym klimacie. Hercampuri rośnie powyżej 3000 m n.p.m. i stosuje się je od czasów Inków, Muña Muña na wysokości ok. 3500 m, a Asmachilca — uprawiana wyłącznie w Peru — nawet do 4000 m. Rośliny z tak trudnych warunków słyną z wyjątkowej odporności.

Mieszkańcy Andów od pokoleń sięgają po rośliny, które rosną tuż obok nich. Muña Muña, nazywana andyjską miętą, jest bogata w olejki eteryczne i od dawna pomaga znosić życie na dużej wysokości. Srebrzysta Asmachilca z andyjskich płaskowyżów to klasyczne peruwiańskie zioło na okres przeziębień.

Sproszkowany korzeń maki był w Andach pożywieniem dodającym sił i wytrzymałości w surowym, wysokogórskim klimacie. Wiedza o tych roślinach przechodziła tu z pokolenia na pokolenie.

Hercampuri to niewielka roślina z najwyższych partii Andów — rośnie na wysokości od 3000 do ponad 4000 m n.p.m., w chłodnym i bardzo surowym klimacie. Słynie z wyjątkowej odporności i stosuje się ją od czasów Inków. W tradycji andyjskiej ceni się ją przede wszystkim jako zioło oczyszczające, wspierające pracę wątroby, wydzielanie żółci i trawienie. Ma wyjątkowo gorzki smak, dlatego najczęściej przyjmuje się ją w kapsułkach, choć dostępna jest też jako napar. Wchodzi w skład mojej kuracji oczyszczającej.